Bert en Mieke, 12 november 2009
Spanje Santiago de Compostella

We zijn er

Maandag 02-11 24 km

SANTIAGO DE COMPOSTELLA

(Helaas door wat computerstoringen, een wat late laatste verslag)

Wat was het warm in onze laatste refugio in Santa Irene. Al die dampende kleding, schoenen en mensen. Mieke heeft haar slaapzak, kussen en matje mee naar beneden genomen en is op drie stoelen, in de “zitkamer” gaan liggen. ‘s-Morgens om tien voor acht gingen we dus op pad voor onze laatste etappe. Toch wel een beetje vreemd gevoel, de laatste keer ”omhangen”. Daarna zou alles over zijn.
Het was gelukkig droog. Na een uur lopen, hebben we in een barretje onderweg, ons laatste ontbijt besteld. Het werd prachtig weer, geen regen meer dus. Alleen een blubberweg van al die regen gisteren. Toch duurden de laatste kilometers lang, maar om half twee stonden we onder het eerste bord Santiago. Een Canadese vrouw heeft er een foto van gemaakt.
Na nog een uur lopen, kwamen we aan op het plein voor de kathedraal. De eerste die ons aansprak en ons feliciteerde met het volbrengen van onze tocht, was de enige Nederlandse jonge vrouw die we een week geleden voor het eerst ontmoet hadden. Dat was ontzettend leuk. Zij was gisteren aangekomen. Later kwamen we nog meer mensen tegen die gisteren of ook vandaag waren aangekomen. Het zijn net een soort “familieleden” geworden die elkaar ergens in de stad, weer tegenkomen.
Na wat foto’s maken op het plein, zijn we ons Certificaat gaan ophalen. Je naam wordt daarop in het Latijn geschreven, het staat wel, zo’n aandenken. Voordat je het krijgt, wordt je pelgrimspaspoort gecontroleerd, om te zien of je wel overal onderweg stempels hebt laten zetten.
Buiten, opzij van de kathedraal hangt een webcam. Daar zijn we voor gaan staan en Carla sms-te dat ze ons duidelijk kon zien. Bewijs was geleverd, we waren in Santiago gezien. Het was leuk dat we na aankomst diverse sms-jes ontvingen van mensen die ons feliciteerden. Zelf hebben we ook diverse telefoontjes gepleegd om te vertellen dat we waren aangekomen. We zijn er. Het was een vreemd gevoel, dat het nu over was met de dagelijkse gang van zaken van de laatste drie maanden.
We gingen ons voorbereiden op de terugreis. De grootste refugio van de hele camino (400 bedden) was gesloten. We hadden daarom een kamer gehuurd voor twee dagen bij een particulier. Heerlijk een kamer voor ons tweetjes, zonder gesnurk. De terugreis kon per vliegtuig (€ 700,- pp), trein (5 keer overstappen) of per bus (Euroliner, een soort tegenhanger van de Amerikaanse Greyhound). We kozen de bus, niet alleen voor het voordeel (€141,00 pp), maar ook voor het niet te snel thuis zijn. Met de bus kon je rustig wennen aan het feit dat je weer naar huis ging. Het landschap waar je doorheen gelopen was, schoof langzaam aan je voorbij. Er was nog een voordeel, je hoefde tot Breda, maar een keer over te stappen in Burgos. Tja, een ding moest je er wel voor over hebben nl. een reis van 32 uur.
Dinsdag 3 nov. Was er een dienst in de kathedraal. Daar werd afgeroepen dat wij, twee Nederlanders, in Santiago waren aangekomen. Dat geeft toch wel een trots gevoel, onze aankomst werd officieel bevestigd. Ondertussen zwierde het enorme wierookvat van links naar rechts door de kathedraal. 8 mannen zorgden voor ervoor dat het gevaarte in beweging kwam. Het wierookvat kwam steeds bijna tegen het dak van de zijbeuken. Bijzondere ervaring.
Woensdag en donderdag 4 en 5 nov. De busreis was toch wel een hele belevenis. We hadden geen idee hoe het zou gaan. In 2006 gingen we tot de Franse grens terug met de trein. We namen toen voldoende eten mee voor onderweg, want ja je kunt de trein niet uit. Hoeveel keer en waar de bus onderweg zou stoppen was ons niet bekend. In Santiago kochten we een nieuwe tas en vulde die met levensmiddelen voor de eerste 32 uur. We kwamen bij de bus en de chauffeur gaf ons aan dat de tas te groot was en niet mee in de bus genomen mocht worden en dat deze dus ook in de bagageruimte opgeborgen moest worden. Gelukkig hadden we twee grote plastic tassen bij ons, laadden de inhoud van de nieuwe tas over in die twee zakken en gingen alsnog met alle spullen de bus in. Om 10.30 uur vertrok de bus dan met zo’n 9 passagiers waarvan 6 wandelaars. In Ourense was de eerste stop. We hadden een uur de tijd om even de benen te strekken en wat te eten en drinken in een busstation. Er stapten veel mensen over uit een bus die uit Portugal kwam. Ook in Astorga was een stop en nog meer mensen stapten in. In Burgos moesten wij overstappen. De nieuwe bus zou ons meenemen tot Breda. Hij zat helemaal vol met mensen die naar België en Nederland gingen. Toen het eenmaal donker werd kwam de behoefte op om te gaan slapen, maar dat blijkt toch moeilijk op een beperkte ruimte. De hele nacht werd doorgereden. De besturing werd door wel 8 verschillende chauffeurs gedaan, telkens kwamen er twee nieuwe de oude aflossen. Prima geregeld. Geen gejakker, lekker rustig werd er gereden. We kwamen door Parijs, waar niet gestopt werd. Nadat de bus in Noord Frankrijk een tolpoort uitgereden was, werden we door de Franse douane gecontroleerd. Dat ging er zeer serieus aan toe. Vijf douaniers kamden de hele bus uit. Diverse mensen moesten mee naar buiten en moesten alle bagage uitpakken. Een grote drugs-snuffel-hond werd de bus in gestuurd. Al met al stonden we drie kwartier stil. Eindelijk konden we doorreizen naar Brussel, Antwerpen en Breda.
Daar stond Onno ons op te wachten en reden we meteen door naar Judith en de kleinkinderen. Heel leuk en gezellig met veel verhalen en lekker eten (taarten en zo). We waren weer thuis in Nederland.
De volgende dag 6 nov. zijn we meteen doorgereisd naar oma ( 88 ) die lekkere friet voor ons bakte en Wim (86) die bloemen voor Mieke Had gekocht. Later op de dag naar Carla, waar we tot kwart over drie ‘s nachts hebben zitten vertellen en foto’s hebben bekeken. Zij heeft ons uiteindelijk op 7 nov. thuis in Budel Dorplein afgeleverd. In de straat werden we meteen opgevangen door de buurt en met allerlei bloemstukken en felicitaties overladen. Ons huis stond er nog en alles ook de tuin stond er prima bij. We waren na 90 dagen weer in ons eigen domein. Wat zal dat wennen worden.

Enkele algemene opmerkingen en ervaringen:
• We zijn er letterlijk met vallen en opstaan (Mieke 3x en ik 1x, Mieke heeft gewonnen) gekomen.

• Totaal zijn we 90 dagen onderweg geweest. Hiervan hebben we 84 dagen gelopen, 2 rustdagen gehouden, 1 dag met de trein gereisd (4,5 uur, 460 km, dat is 20 dagen lopen), 1 dag verblijf in Santiago, 2 dagen in de bus gezeten.


• We liepen 2006 km, gemiddeld 24 km per dag. Dat is 1 km meer dan het gemiddelde dat we in 2006 liepen.

• Alles bij elkaar genomen hebben we heel wat meegemaakt en veel mensen ontmoet, uit heel veel landen. Zoals: Engeland, Noorwegen, Zweden, Estland, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Nederland, België, Frankrijk, Spanje, Portugal, Canada, Amerika, Mexico, Brazilië, Argentinië, Chili, Zuid Afrika, Australië, Japan, Korea en Malta.
• Gevonden: Horloge, jas met mobiele telefoon (aan eigenaar terug kunnen bezorgen), bankpasje met etui waarin de bankcode in stond (ingeleverd bij politie), aan geld alles bij elkaar € 45,00, een kinderportemonneetje (terug kunnen geven aan Duits meisje) en een nog nieuwe oplaadbare lithiumbatterij voor een camera.

• Verloren: Een windjack van Mieke op de terugreis met de bus, verder niets. Ja toch, Mieke 5 kg en Bert 13 kg.

• Versleten: Zolen en hakken van onze wandelschoenen. Een van de wandelstokken van Mieke begaf het de laatste week. Bert heeft drie paar wandelsokken verbruikt. Rugzak van Mieke moest in Reims vervangen worden. Zonnebril en haarklemmen van Mieke gebroken.

• We hebben op 85 verschillende adressen geslapen in allerlei verschillende onderkomens. Zoals: 24 keer in onze tent, waarvan 15 op campings en 9 bij particulieren, 25 keer in een refuge/refugio, 6 keer in een chambre d’hôtes, 2 keer in klooster en 5 keer in oud kloostergebouw, 1 nacht bij Nederlandse familie, 13 keer in een Gite, 5 keer in of bij een hotel/bar, 3 keer in een gemeentehuis en 1 keer in een open boerenstal.

• We hebben onderweg ook veel soorten dieren en insecten gezien. Zoals: Een groep wilde zwijnen, veel reeën en herten, slangen van diverse diktes en maten, de langste was anderhalve meter, een boommarter, hazen, konijnen, patrijzen en natuurlijk veel soorten koeien, loslopende paarden, schapen en geiten in de Pyreneeën, ezels in allerlei kleuren, veel honden. Maar het meest indrukwekkend waren wel de grote vluchten trekvogels, waarvan de honderden kraanvogels wel het mooiste was om naar te kijken en te luisteren, want je hoorde ze al van verre aankomen.Ook zagen we twee vale gieren.

• Onderweg groeiden in het wild heel veel vruchten. Daar maakten we regelmatig gebruik van. We proefden dan ook regelmatig van: Appels, peren, pruimen, vijgen, druiven, perziken bramen en frambozen. Ook liepen we over miljoenen tamme kastanjes, wal-, beuken- en hazelnoten. Die laten ze in Frankrijk en Spanje gewoon liggen. Een enkeling zie je ze rapen.

• We aten veel stokbroden: Elke dag minstens 1, maar vaak ook wel twee. Reken maar even mee. Zeg maar 80 dagen anderhalf stokbrood. Dat zijn er dus al 120. Ze zijn ± 70 centimeter lang, dan kom je al op 84 meter stokbrood.

• Gevolg van al het stokbrood is, dat Bert weer naar de tandarts kan want er zijn drie stukken kies afgebroken. (Het geeft gelukkig geen pijnklachten).

• Een wijntje onderweg is natuurlijk ook lekker. Er zijn wel enkele flesjes leeg gedronken, maar hier maak ik maar geen rekensommetje van.




Al met al was de tocht door België, Frankrijk en Spanje een heel bijzondere belevenis voor ons. We hebben er van genoten en vooral van de ontmoetingen met mensen, zoveel verschillende mensen, dat was ontzettend leuk en boeiend. Het ging niet altijd even vlekkeloos, vaak was het echt afzien en zwaar. Maar iedere dag had wel een bijzondere gebeurtenis, waarvan je bij jezelf zei: “Dat had ik niet willen missen”.
Fijn was ook dat we voor de Stichting “Kinderen van Ecuador” liepen. Daarom is ook de website opgezet, zodat we iedere dag een verslag konden opsturen, om de sponsors te informeren over onze ervaringen. We hopen dan ook dat we op deze manier wat terug konden doen aan alle donateurs.
Maar alles is niet van zelf gegaan. Velen hebben zich ingespannen om mee te helpen ons doel “Santiago” te halen. We denken dan aan:
• Carla, de spin in het web. Zij heeft van ons 15 enveloppen ontvangen met alle verslagen van alle dagen. Zij heeft al deze verslagen en andere informatie toevertrouwd aan deze site op het internet. Uiteindelijk heeft zij iedereen het leesplezier gegeven. Het was een indrukwekkende hoeveelheid werk en we willen haar dan ook heel erg bedanken. En we denken dat we dat ook uit uw naam mogen doen. Carla het was geweldig.
• Verder zijn er veel mensen te noemen, in de hoop er geen te vergeten. We denken aan onze omringende buren, die ons huis zo goed in de gaten hebben gehouden en ons bij thuiskomst zo in de bloemetjes hebben gezet. Ook de tuinman die, tijdens onze afwezigheid de tuin perfect heeft bijgehouden. Ook de politie bedankt, die extra in de straat heeft gesurveilleerd. De moeder van Melanie, die heeft gezorgd voor informatie over de stichting. De wandelvriendinnen van Mieke, die met Mieke hebben getraind en ons op het station in Neerpelt hebben uitgezwaaid en bij terugkomst zorgden voor een prachtig bloemstuk. De podotherapeute, die de problemen aan de voeten van Bert, uiteindelijk heeft kunnen wegnemen. Ook aan Judith, Onno en de kinderen, die ons in Frankrijk hebben opgezocht. En Natuurlijk heel erg bedankt aan jullie allen, die hebben gesponsord, de moeite namen, onze verslagen te lezen en ons zo’n leuke reacties en aanmoedigingen hebben gegeven. We hebben er van genoten.
• Nogmaals iedereen bedankt.

Naar Bert en mieke in Spanje bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl